Czy wiesz, że wieżowce nazywano niegdyś niebotykami? Wysokie konstrukcje były tak imponujące dla ówczesnych Polaków, że postanowili nazwać je tak interesującym słowem, które dzisiaj (niestety!) zostało zapomniane, a tak dobrze oddaje ówczesną architekturę i ambicje miast. Przenieśmy się razem do dwudziestolecia międzywojennego, porozmawiajmy o tej ciekawej epoce i wejdźmy do któregoś z niebotyków.

Głośny film Stevena Spielberga niewątpliwie wpłynął na zwiększenie liczby turystów w stolicy Małopolski. Od lat 90. przyjeżdżają do Krakowa z całego świata, by na własne oczy zobaczyć miejsca znane z ekranu, a czasem z zaskoczeniem przyjąć różnice między rzeczywistością a fikcją. Podążmy zatem śladami bohaterów Listy Schindlera.

Kiedy w Wielkim Pożarze 1850 spłonął Kościół Franciszkanów, jedna z najstarszych świątyń Krakowa została doszczętnie zniszczona. Z pierwotnego wyposażenia wnętrza nie zostało prawie nic. I to te puste ściany w ostatniej dekadzie XIX wieku stały się białą kartką, którą młody – hołdujący co prawda nowym i nieco dziwnym (przynajmniej zdaniem ówczesnych, bardzo konserwatywnych Krakowian) trendom w sztuce, ale jednak dobrze zapowiadający się – artysta, Stanisław Wyspiański, zapełnił polichromiami. Później dołączyły do nich również witraże, które do dziś robią oszałamiające wrażenie.
Poznamy krakowskie dzieje Braci Mniejszych oraz wyjątkowe tradycje związane z ich kościołem. Zobaczymy, gdzie pochowani są założyciel lokacyjnego Krakowa i jego wybijająca się na niezależność siostra. Poznamy również historię tajnego stowarzyszenia (te stroje byłyby nie do zaakceptowania w Stanach Zjednoczonych) oraz wybudowaną dla niego kaplicę, w której znajdują się dzieła Józefa Mehoffera. Będziemy również mieć szansę nacieszyć się najpiękniejszym (skromnym zdaniem naszej przewodniczki) wnętrzem sakralnym w Polsce.

W dawnych czasach Kraków stał handlem, dlatego place targowe stanowiły najważniejsze punkty miasta. Nasze zwiedzanie rozpoczniemy od Rynku Kleparskiego, którego spuścizną jest Stary Kleparz. Dowiecie się, czym handlowano na Kleparzu, gdzie odbywały się targi końskie, w którym miejscu można było nabyć zboże. Następnie przejdziemy na plac Szczepański, na którym zakupy robiła sama profesorowa Szczupaczyńska. Na Rynku Głównym dowiecie się, gdzie ważono towary, i w którym miejscu można było kupić znakomite”placki szewskie”. Następnie udamy się na Mały Rynek, w przeszłości nazywany Rzeźniczym, Mięsnym, Tandetą. Tu kiedyś kolorytu dodawały tzw. faryny. Spacer zakończymy pod Halą Targową, gdzie tradycje handlowe są kontynuowane”.

Opowiemy o Barbakanie i jego funkcji. Na ulicy Floriańskiej odkryjemy symbole, które pomogą nam dojść na Rynek. Pod kościołem Mariackim spotkamy się z wojownikiem tatarskim i hejnalistą. Przy Sukiennicach zobaczymy towary, którymi dawniej handlowano. Wybierzemy z naszego grona legendarnych braci, którzy wybudowali wieże Kościoła Mariackiego, i odnajdziemy narzędzie zbrodni. Spacer dla dzieci w wieku 6-8 lat, będzie trwał 1,5 godziny.

Spacer prowadzi przez miejsca, w których od stuleci spotykały się krakowskie rzemiosło, handel i smak: od dawnej kawiarni na Plantach, przez rzeźniczy „Kotłów”, Mały Rynek, Rynek Główny z jatkami piekarskimi i słynnymi lokalami. Jest to autorska trasa oparta na Historycznym Krakowskim Szlaku Kulinarnym, w zamierzeniu opowieść o piekarzach, rzeźnikach, cukiernikach, dawnych potrawach i kulinarnych zwyczajach, które współtworzyły tożsamość Krakowa.

Wycieczka przeniesie nas w czasy PRL-u, lata 90. XX w., a momentami nawet i w początek lat 2000. W okresie tym tradycje kawiarniane w mieście liczyły już ponad dwa wieki, a nasz spacer będzie uzupełnieniem wędrówki „Krakowskie kawiarnie, cukiernie i restauracje do 1945 roku” i momentami będzie się do niej odwoływał. Na jego trasie znajdą się m.in. kawiarnia MPiK, Cafe Camelot, bar kawowy Rio, Florianka, kawiarnia Fafik, kawiarnia Noworolskiego, kawiarnia Ratuszowa, bar kawowy Sukiennice, bar kawowy Lili, kawiarnia Polonia i pod Pawiem, cukiernia Malika. Całość opowieści wpisywać się będzie w realia powojennej historii Polski.

Poznamy inne budynki uniwersyteckie, takie jak: Collegium Minus, Collegium Witkowskiego czy Collegium Kołłątaja. Spacerując uliczkami kwartału, dowiemy się, gdzie mieściły się Bursa Bogatych i Ubogich, kto ufundował Bursę Jeruzalem i jakie zasady obowiązywały żaków. Zobaczymy także tablice upamiętniające wybitnych mieszkańców tej dzielnicy, m.in. „krzewiciela trzeźwości”, „kuzynka diabła” czy znanego ginekologa i społecznika.

Poznamy inne budynki uniwersyteckie, takie jak: Collegium Minus, Collegium Witkowskiego czy Collegium Kołłątaja. Spacerując uliczkami kwartału, dowiemy się, gdzie mieściły się Bursa Bogatych i Ubogich, kto ufundował Bursę Jeruzalem i jakie zasady obowiązywały żaków. Zobaczymy także tablice upamiętniające wybitnych mieszkańców tej dzielnicy, m.in. „krzewiciela trzeźwości”, „kuzynka diabła” czy znanego ginekologa i społecznika.

Okolice Placu Inwalidów są niezwykle ciekawe i różnorodne jeśli chodzi o architekturę – możemy omówić działalność takich twórców, jak Ludwik Wojtyczko, Fryderyk Tadanier, Zygmunt Gawlik czy Zygmunt Grünberg, i zastanowić się, czy waga ich realizacji jest dzisiaj odpowiednio znana i doceniana.
Okolice Placu Inwalidów przed wybuchem II Wojny Światowej stały jedną z najbardziej prestiżowych części miasta. Powstały tu liczne budynki mieszkalne o wysokim standardzie i charakterystycznej architekturze, która z czasem zacznie być nazywana modernizmem krakowskim. Jakie są najważniejsze przykłady architektury w tej części miasta, co oznaczało „nowoczesne mieszkanie” przed wojną? W jakim stanie są dzisiaj te budynki i czy dbamy o nie w odpowiedni sposób?

Odkryjmy razem nieznane oblicze krakowskich zabytków!
Podczas II wojny światowej wojnę wypowiedziano nie tylko Polakom, ale również ich kulturze. Ofiarą okupantów padli, prócz pomników i dzieł sztuki, przedstawiciele inteligencji, których najpierw aresztowano w ramach Sonderaktion Krakau, a w kolejnych miesiącach mordowano w obozach lub publicznych egzekucjach. W trakcie spaceru poznacie Państwo historię aresztowania krakowskich profesorów, losy kolekcji Czartoryskich oraz skrupulatne niszczenie przez hitlerowców innych przejawów polskiej kultury.

Niektórzy uważają go za wandalizm, inni za formę sztuki. Street art, czyli sztuka ulicy, budzi skrajne emocje. Nie ulega jednak wątpliwości, że dodaje miastu uroku, a najzwyklejszy spacer potrafi zmienić w grę terenową połączoną z wizytą w galerii.
​W czasie spaceru po Kazimierzu i Podgórzu zobaczycie sztukę, którą może pochwalić się krakowska ulica. Część prac tworzona była pod osłoną nocy, ich autorzy pozostają anonimowi. Inne powstawały w świetle dnia, pod patronatem instytucji kultury, często były też przez nie finansowane. Będziemy oglądać monumentalne murale, ale także pochylimy się nad małymi pracami ukrytymi między rynną a framugą.

Odkryj lokalne smaki, którymi zajadano się zarówno kiedyś, jak i dzisiaj. To też opowieść o osobach, które zapisały się na gastronomicznej mapie miasta. Po tym spacerze już nikt nie będzie miał problemu z odróżnieniem obwarzanka od bajgla oraz z odpowiedzią na pytanie „co zjeść w Krakowie?”

Dąbie to znajdująca się od 1910 roku w obrębie Krakowa dawna wieś, której początki sięgają XIII wieku. Słynęła z tartaków, ale też i karczy, a osiedlali się w niej chętnie mieszkańcy chociażby Krowodrzy i Rakowic. Poznajmy osiemsetletnią historię mniej znanego i nieuczęszczanego przez turystów, a przez to nieco tajemniczego, rejonu miasta.

Spacer prowadzi przez miejsca, w których od stuleci spotykały się krakowskie rzemiosło, handel i smak: od dawnej kawiarni na Plantach, przez rzeźniczy „Kotłów”, Mały Rynek, Rynek Główny z jatkami piekarskimi i słynnymi lokalami. Jest to autorska trasa oparta na Historycznym Krakowskim Szlaku Kulinarnym, w zamierzeniu opowieść o piekarzach, rzeźnikach, cukiernikach, dawnych potrawach i kulinarnych zwyczajach, które współtworzyły tożsamość Krakowa.

Spacer poprowadzi nas przez ścisłe centrum Krakowa, choć odwoływać się będziemy także do dawnych cukierni czy kawiarni znajdujących się nieco dalej od Rynku Głównego. Cofniemy się w czasie aż do lat 70. XVIII w., kiedy w mieście zaczęły działać pierwsze cukiernie. Poznamy znanych i uznanych przed laty nie tylko polskich cukierników – ich codzienną pracę, anegdoty z nią związane oraz charakterystyczne cechy poszczególnych krakowskich lokali. Dowiemy się również, jakie warunki musieli spełnić cukiernicy, aby móc pracować w zawodzie. Opowieść zostanie wpleciona w kontekst społecznych i ekonomicznych zmian zachodzących w Krakowie od końca Rzeczpospolitej Obojga Narodów do połowy XX wieku.

Jak usiłowano żyć normalnie w nienormalnych czasach.
Zobaczymy pozostałości dawnego muru, adresy, pod którymi mieściły się najważniejsze instytucje getta, takie jak: siedziba Samopomocy Żydowskiej, szpital czy urząd pracy. Dowiemy się, jak wyglądało życie codzienne w getcie, kto niósł pomoc jego mieszkańcom, a kto zapisał się negatywnie na kartach historii. Poznamy wspomnienia Haliny Nelken, Renaty Zisman, Stelli Muller-Madejowej czy Romy Ligockiej.

Jak usiłowano żyć normalnie w nienormalnych czasach.
Zobaczymy pozostałości dawnego muru, adresy, pod którymi mieściły się najważniejsze instytucje getta, takie jak: siedziba Samopomocy Żydowskiej, szpital czy urząd pracy. Dowiemy się, jak wyglądało życie codzienne w getcie, kto niósł pomoc jego mieszkańcom, a kto zapisał się negatywnie na kartach historii. Poznamy wspomnienia Haliny Nelken, Renaty Zisman, Stelli Muller-Madejowej czy Romy Ligockiej.